در ادامه پست قبلی...سوم مهر هشتاد و هشت ...یه سفر جاده ای و جالب یه روزه...از حوالی باییجان شروع شد و به سیاه بیشه ختم شد... با جاده ای خراب و ناهموار...ما که جامون راحت بود...توی مسیر از روستاهای کوچیک و بزرگی گذشتیم که بعضی هاش اسمشون حتی توی نقشه نبود...دور افتاده و بدون امکانات و وسایل رفاهی...با مردمی بسیار خون گرم و مهمان نواز و دوست داشتنی...

با منطقه ای زیبا و چشم نواز...روستایی با هفت تا امامزاده...عبور از جاده باغی ها و زمینهای کشاورزی منطقه ... دیدن نمای جدیدی از دماوند...اوج گرفتن و قاطی ابرها شدن. .. دنبال کردن پرواز پرندگان شکاری دور سرمون و سعی برای شناختن اونها...افتادن توی سربالایی قبل از گردنه اونهم گلی و استمداد از دنده کمک... یخ کردن و بعدش رفتن تو دل مه و جنگل های انبوه شمال و مسیر کاملا گلی و لغزنده... خیس شدن از این همه مه و  پیدا کردن جای خشکی برای ناهار و دیدن جاده اصلی هراز از بالا و خارج از اون با مصرف ۱۰۰ لیتر بنزین ...و بعد شروع ترافیک...در آخرین تعطیلات تابستونی و ... شب خونه...

نقشه این مسیر رو فقط می تونید توی نقشه استان مازندران انتشارات ایرانشناسی پیدا کنید...